Futbolun Gölgesinde Kalan Gençlik Sahte başarılardan mutluluk devşirmek
Güneydoğumuzun iki önemli kentinin futbol takımlarının liglerde yükselmesi, futbolseverler arasında büyük sevinç yarattı. Diyarbakır’ın Amedspor takımı Süper Lig’e çıkarken, Batman’ın Batman Petrolspor takımı ise 1. Lig’e yükselme başarısı gösterdi. Futbolla ilgilenenler, takımlarının başarısını büyük bir coşku ve mutlulukla karşıladı.
Bugün ortaya çıkan tablo, her ne kadar sevinç dolu görüntüler sunsa da, ailelerin içinde büyüyen kaygıları da beraberinde getiriyor. Bir yanda toplum bu başarıları kutlarken, diğer yanda insanların futbolu hayatlarının merkezine koyması tehlike arz etmektedir. Belki de burada hükümetin, yaşanan sıkıntıları perdelemek adına hedefi şaşırtma gayesiyle bu alana destek verdiği düşüncesi de akıllara gelmektedir.
Bir insanın kendi şehrinin takımını desteklemesi elbette normaldir. Futbol bağımlılığı, bahis ya da madde bağımlılığına göre daha masum görünebilir. Ancak takım başarısını kendi başarısıymış gibi sahiplenmek, ne ekonomik sıkıntıları ne de toplumsal sorunları çözmektedir. Aileler, gençlerin bu kadar futbolla iç içe olmasını gelecek açısından sağlıklı bulmamaktadır.
İktidardaki siyasal anlayışın üretim ve istihdam yerine futbol takımlarına yatırım yapması, toplum açısından tartışmalı bir durumdur. Çoğu yurt dışından gelen profesyonel futbolcuların kente uzun vadeli katkısı sınırlı kalmaktadır. Bu desteklerin, sahte başarılarla toplumu oyalama ve ekonomik sorunları gölgede bırakma amacı taşıdığı yönünde bir algı da oluşmaktadır.
Spora, özellikle futbola karşı olmak söz konusu değildir. Spor, insani bir çerçevede geliştiğinde kardeşliktir. Ancak bazı taraftar gruplarının sergilediği aşırı ve zaman zaman saldırgan tutumlar, bu kardeşlik ruhuna zarar vermektedir. Tribünlerde koro halinde edilen küfürler ve şiddet içerikli davranışlar, bu gerçeğin göz ardı edilmemesi gerektiğini göstermektedir.
Öte yandan, ilçemizde sıkça duyulan bahis alışkanlıklarının gençler üzerindeki etkisi de göz önüne alındığında, futbolun bu kadar ön plana çıkması ciddi riskler barındırmaktadır.
Günümüz toplumunda spor, özellikle futbol, sadece bir oyun olmaktan çıkmış; kitleleri peşinden sürükleyen devasa bir endüstri ve sosyal bir fenomene dönüşmüştür. Ancak bu tutkunun odağında yer alan gençlerin enerjisini ve zamanını neredeyse tamamen bu alana ayırması, beraberinde önemli eleştirileri ve toplumsal kaygıları getirmektedir. Pek çok ebeveyn ve eğitimci, gençliğin gerçek dünyadan koparak yapay bir heyecanın içine hapsolduğunu ve temel sorumluluklarını ihmal ettiğini düşünmektedir.
Futbol kulüpleri, astronomik transfer ücretleri ve büyük bütçelerle ayakta kalabilmektedir. Bölgemizde de bazı kamu kaynaklarının, hizmet alanlarından kısılarak bu kulüplere aktarıldığı yönünde eleştiriler bulunmaktadır.
Gençlerin futbolla yatıp kalkması, çoğu zaman hayatın getirdiği ağır sorumluluklardan kaçış olarak görülmektedir. Eğitim hayatındaki zorluklar, gelecek kaygısı ve ekonomik belirsizlikler, gençleri kendilerini daha “güvende” ve “başarılı” hissettikleri bir alana yönlendirmektedir. Takımın galibiyetiyle gelen mutluluk, bireyin kendi hayatında elde edemediği başarıların yerini alırken; yenilgiyle gelen üzüntü ise kişisel başarısızlıkların üzerini örten kolektif bir teselliye dönüşmektedir. Bu durum, bireyin kendi hayatının öznesi olmak yerine pasif bir izleyiciye dönüşmesine neden olmaktadır.
Sorumluluk Bilincinin Zayıflaması
Ebeveynleri en çok endişelendiren konu, futbol tutkusunun sorumsuzluğa dönüşmesidir. Sosyal meselelere duyarsız kalan, okumayan, üretmeyen ve toplumsal sorunlara çözüm aramak yerine hafta sonu oynanacak maçları tartışan bir gençlik profili ortaya çıkmaktadır. Kendi geleceğini inşa etmek için harcaması gereken zamanı transfer haberleri ve sosyal medya tartışmalarıyla tüketen gençler, hayatın gerçek sorumluluklarından uzaklaşmaktadır. Bu durum sadece akademik başarıyı değil, kişisel gelişimi ve karakter inşasını da olumsuz etkilemektedir.
Çocuklarının dünyayı sadece futbol etrafında dönen bir yer olarak görmesi, ebeveynler için büyük bir üzüntü kaynağıdır. Aileler, çocuklarının toplumsal sorunlara duyarlı, vizyon sahibi ve sorumluluk sahibi bireyler olarak yetişmesini isterken; karşılarında yalnızca skorlara odaklanmış bir profil bulmaktadır. Bu durum aile içi iletişimi zayıflatmakta, kuşak çatışmasını derinleştirmekte ve gençlerin sosyal becerilerinin körelmesine yol açmaktadır.
Sonuç olarak futbol oynamak, futbolu izlemek ya da takım tutmak kötü bir şey değildir; aksine sosyal bir faaliyettir. Ancak önemli olan, futbolun esiri olmamaktır. Asıl sorun, futbola ayrılan zamanın bireyin sorumluluklarını aksatacak seviyeye ulaşmasıdır. Toplumsal rollerini yerine getiren bir bireyin, deşarj olmak için zamanının bir kısmını futbola ayırması elbette normaldir. Önemli olan dengeyi koruyabilmektir.
