YENİ SİYASET ANLAYIŞINA İHTİYAÇ VAR

Siyaset sadece seçimden seçime oy vermek, meydanlarda slogan atmak ve iktidar mücadelesi vermek midir? Yoksa insanların nasıl yaşayacağını, hakların nasıl korunacağını, toplumun kaynaklarının nasıl paylaşılacağını belirleyen bir sorumluluk alanı mıdır?

Aslında siyaset hayatın her alanındadır. İşçinin ücretinde, emeklinin geçiminde, kadının özgürlüğünde, gencin geleceğinde, çocuğun eğitiminde ve yurttaşın adalet arayışında siyaset vardır.

Fakat bugün siyaset, toplumun sorunlarını çözmekten çok makam ve güç mücadelesine dönüşebilmektedir. Özellikle parti içlerinde genel başkanların aşırı belirleyici olduğu, farklı düşüncelerin kolayca dışlandığı yapılar demokratik siyaseti zayıflatmaktadır.

Filozof Platon’un "Siyasetle ilgilenmeyen entelektüellerin cezası, cahiller tarafından yönetilmektir." sözü doğru bir saptamadır.

Ancak siyaset yapmak yalnızca bir partiye üye olmak değildir. Sendikada, meslek örgütünde, kooperatifte, dernekte, yerel oluşumlarda veya yurttaş girişimlerinde de siyaset yapılabilir.

Çünkü siyaset yalnızca parti binalarında değil, hayatın içinde yapılır.

Siyasi partiler demokrasinin önemli araçlarıdır; fakat demokrasinin kendisi değildir. Bir partinin demokratik olup olmadığını yalnızca programına bakarak değil, kendi içinde nasıl yönetildiğine bakarak anlamak gerekir.

Üyeler özgürce konuşabiliyor mu? Eleştiriye tahammül var mı? Yöneticiler hesap verebiliyor mu? Lider değişimi doğal bir demokratik süreç olarak kabul ediliyor mu?

Genel başkanların değişmez olduğu, bütün kararların tek merkezde toplandığı bir yapı demokratik kültürü zayıflatır. Demokrasi önce siyasi partilerin kendi içinde başlamalıdır.

Halkın sorunlarını bilen bir siyasi hareketi anlamanın ölçüsü yalnızca seçim bildirgeleri değildir. İşçinin hakkına, yoksulun geçimine, kadının eşitliğine, gencin geleceğine ve farklı kimliklerin özgürlüğüne nasıl yaklaştığına bakmak gerekir.

Bir işçi emeğinin karşılığını alamıyorsa, bir genç geleceğini başka ülkelerde arıyorsa, bir kadın kendisini eşit yurttaş olarak hissedemiyorsa ve farklı kimlikler dışlanıyorsa siyasetin görevi henüz tamamlanmamıştır.

Demokratik devlet, yönetenlerin de hukukla bağlı olduğu devlettir. İktidarlar değişebilir; ancak hukuk kişilere ve siyasi güçlere göre değişmemelidir.

Siyasetçinin gerçek sınavı, yalnızca kendisini destekleyenlerin hakkını savunmak değil, kendisine karşı olanların hakkını da koruyabilmesidir.

Bunun yanında siyaset bir ahlak meselesidir. Yalanla, nefretle ve insanları birbirine düşürerek kazanılan seçimler toplumu güçlendirmez. Kamu kaynaklarını kişisel çıkar için kullanmamak, verilen sözlerin hesabını vermek ve gerektiğinde kendi yanlışını kabul etmek siyasetin temel ahlakıdır.

Yoksulu ezmeyen, işçiyi sömürmeyen, kadını ikinci sınıf görmeyen, gençlerine gelecek umudu veren, farklı kimlikleri tehdit olarak görmeyen ve hukuku herkes için eşit uygulayan bir iktidar mümkündür.

Ama bunun için yalnızca iyi bir lider yetmez. Güçlü kurumlara, bağımsız demokratik yapılara, özgür yurttaşlara ve örgütlü bir topluma ihtiyaç vardır.

Bugün siyasetten uzaklaşan insanların bir kısmı aslında siyasete değil, siyasetin mevcut biçimine itiraz etmektedir. Bugün ne yazık ki siyaset kişisel çıkar odağı hâline getirilmiştir.

Siyasetin yeniden itibar kazanması, insanı yeniden merkeze koymakla mümkündür.

Partiler halka hükmetmek için değil, halkın iradesini temsil etmek için vardır. Liderler ve makamlar geçicidir; toplum kalıcıdır.

Bu nedenle ihtiyacımız yalnızca yeni bir lider değil, yeni bir siyaset anlayışıdır: çoğulcu, özgürlükçü, hukuka bağlı, eleştiriye açık ve insan onurunu merkeze alan bir siyaset.

Çünkü gerçek demokrasi, yalnızca yöneticileri seçmek değil, kendi geleceğimiz hakkında söz ve karar sahibi olmaktır.

Siyaset insan için vardır; insan siyasetin aracı değil, öznesi olmalıdır.