Bir insanı anlatmak bazen hayat hikâyesini yazmak değildir.
Bazen onu, insanların dilindeki adıyla anlatmak yeterlidir.
Hacı Hacı…
Kurtalan’da bu ismi bilen çoktur. Onu tanıyanlar için Hacı Hacı, yalnızca bir isim değil; saygının, güvenin ve güzel insanlığın karşılığıydı.
Seyit ailesinden gelen, toplum içinde sözü dinlenen, ağırbaşlılığı ve insan ilişkileriyle kendisine ayrı bir yer edinen bir kanaat önderiydi. Girdiği her ortamda kendisine gösterilen saygı, makamdan, mevkiiden ya da servetten değil; yıllar içinde kazanılmış bir itibardan gelirdi.
Hacı Hacı’nın kapısı insana açıktı.
Küskünlerin barışmasında, dargınların birbirine yaklaşmasında, zor günlerde insanların yanında olmasında onun sessiz ama güçlü bir yeri vardı.
Benim için Hacı Hacı’nın ayrı bir anlamı da vardı. Kendisi bacanağımdı. Ancak bugün onu anlatırken akrabalık bağımızdan çok, Kurtalan’a bıraktığı insanlık mirasını anlatmak istiyorum.
Çünkü bazı insanlar vardır; aramızdan ayrıldıklarında yalnızca aileleri değil, bir şehir de eksilir.
Hacı Hacı da birkaç yıl önce aramızdan ayrıldı. Ardında büyük sözler, gösterişli makamlar değil; güzel hatıralar, saygı ve insanların gönlünde bıraktığı izler kaldı.
Bugün yeni kuşaklara baktığımızda, böyle insanların hayatlarını anlatmanın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha düşünüyorum.
Çünkü bir şehir yalnızca binalarıyla, caddeleriyle, kalabalığıyla büyümez.
Şehirleri şehir yapan, o topraklarda yaşayan güzel insanların bıraktığı izlerdir.
Kurtalan’ın Hacı Hacı’sı da o izlerden biridir.
Onu rahmetle, özlemle ve güzel hatıralarla anıyorum.
Mekânı cennet, hatırası daim olsun.
Kurtalan’ın güzel yürekli insanlarını unutmamak, aslında kendi hafızamızı unutmamaktır.
Vefa biraz da budur…
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir